Artwork
Μεταγραφή ήχου
Μεταγραφή ήχου is a drawing by Maria Ender. It dates from 1921 and is held in the collection of the Metropolitan Organisation of Museums of Visual Arts of Thessaloniki – MOMus.
About this work
This drawing shows jagged black lines on white paper. It looks like sound waves or a heartbeat on paper.
Maria Ender studied color and form with sound. She worked in a lab testing how we see edges and hues. Her art mixed senses—like matching colors to music.
Her work feels like scribbled notes for a science experiment. Check out more by Ender, Maria (1897-1942).
Overview
Μεταγραφή ήχου (Transcription of Sound) is a 1921 drawing by Maria Ender, a student of Mikhail Matiushin and later head of the Form-Colour Perception Laboratory.
Subject & Meaning
The drawing represents an attempt to visually capture sound, depicting dynamic movement through lines and composition, exploring the relationship between audio and chromatic elements.
Technique & Style
Characterized by jagged black lines on white paper, the drawing resembles sound waves or a heartbeat, achieved through experimental use of form and colour.
History & Provenance
Created in 1921, the work is part of the Momus - the Museum of Modern Art - Costakis Collection, reflecting Ender's research at the Ginkhuk School of Organic Education.
Context
Ender's work was influenced by her studies on peripheral perception and the interplay between sound, form, and colour, situating her art within early 20th-century experiments in synesthesia.
Artist & collection
Museum
Metropolitan Organisation of Museums of Visual Arts of Thessaloniki – MOMus
Continue through works from the same source collection.
Χωρίς τίτλο
Χωρίς τίτλο
Ο «Χωρικός Ρεαλισμός» είναι αποτέλεσμα της καλλιτεχνικής και επιστημονικής έρευνας του Mikhail Matiushin από το 1914 ως το 1929. Ο Matiushin, με τον όρο Χωρικό Ρεαλισμό αντιτίθεται στην αφαιρετικότητα που παρουσιάζουν οι σπουδές των «ρώσων κυβιστών» και προτείνει τη ζωγραφική που αντανακλά τη ζωή. Εάν οι «κυβιστές» και «οι σουπρεματιστές» έφτιαξαν τις μη-παραστατικές συνθέσεις τους σύμφωνα με τους νόμους της φορμαλιστικής ανάλυσης της πρόσφατης γαλλικής ζωγραφικής, ο Matiushin και η ομάδα του προτίμησαν να χρησιμοποιήσουν από το γαλλικό κυβισμό και τον Ιμπρεσιονισμό, την ιδιαίτερη προσοχή στη λειτουργία του ματιού – «διευρυμένη όραση», στην άμεση αίσθηση, τη διαίσθηση, κ.λπ.. Μελέτησαν την τοπιογραφία και τη νεκρή φύση, θεωρώντας αυτά τα στοιχεία απαραίτητα για τις πιο επαρκείς συνθήκες ανάπτυξης της διευρυμένης όρασης. Τα ζητήματα που μελέτησαν ήταν τα εξής: Αν το χρώμα και το σχήμα αλλοιώνονται όταν η φόρμα αλλάζει θέση ή από διάφορες φυσιολογικές οπτικές συνθήκες. Τι ρόλο παίζει η κίνηση στην οπτική αντίληψη, ποιες οι σχέσεις μεταξύ χρώματος και φόρμας κ.ά.
Η Σχολή του Matiushin έδωσε τα καλύτερα αποτελέσματά της τη δεκαετία του 1920. Οι μη-αντικειμενικές αρχές και ιδιότητες της θεωρίας του, τόσο διαφορετικές από εκείνες του Σουπρεματισμού, πήραν μορφή μέσα από τα έργα των Enders και του ίδιου. Η καμπύλη γραμμή, και όχι η ευθεία, έγινε η βάση της εικαστικής δομής του έργου του, ενώ το χρώμα χρησιμοποιήθηκε σύμφωνα με τους οργανικούς νόμους της φύσης. Οι γραμμές αυτές αποτελούσαν το πρότυπο της δημιουργίας του, η οποία δεν αποσκοπούσε στο να αντιγράψει τη φύση, αλλά στο να αποδώσει με τη βοήθεια των εικαστικών μέσων τις «χειρονομίες» της φύσης πάνω στον καμβά. Για τον Matiushin η ζωγραφική επιφάνεια αποτελεί τμήμα της φύσης, και τα στοιχεία που τη συνθέτουν –υφή, χρώμα, σχέδιο- λειτουργούν σύμφωνα με τους κανόνες που τη διέπουν.
